Międzynarodowe prawo jazdy – kiedy jest potrzebne?

Macie już bilety, hotel i listę miejsc, które chcecie zobaczyć, a tuż przed wyjazdem ktoś pyta: „A międzynarodowe prawo jazdy macie?”. Dla jednych to formalność załatwiona w jedną wizytę w urzędzie, dla innych – papier, bez którego wypożyczalnia może odmówić wynajmu. Czy trzeba je mieć zawsze? Nie, ale czasem od tej niewielkiej książeczki zależy cały plan podróży. Międzynarodowe prawo jazdy nie daje nowych uprawnień, lecz tłumaczy Wasze polskie prawo jazdy, więc działa tam, gdzie sama plastikowa karta nie wystarcza. W tym artykule przeczytacie, czym jest ten dokument, czym różnią się wzory genewski i wiedeński, kiedy wystarczy polskie prawo jazdy i w jakich krajach lepiej się zabezpieczyć. Podpowiadamy też, jak je wyrobić, ile kosztuje i co zmienia przy wynajmie auta.

Czym jest międzynarodowe prawo jazdy?

Nazwa trochę myli – to, co potocznie nazywamy międzynarodowym prawem jazdy, nie jest prawem jazdy w ścisłym znaczeniu. Co to jest międzynarodowe prawo jazdy? To wielojęzyczne tłumaczenie polskiego dokumentu, wydawane w formie książeczki. Pozwala kierować pojazdami poza Unią Europejską, w krajach będących stronami konwencji wiedeńskiej z 1968 roku albo konwencji genewskiej z 1949 roku.

Najważniejsza zasada brzmi: książeczka działa wyłącznie razem z ważnym polskim prawem jazdy. Nie zastąpi go, nie wydłuży jego ważności i nie pozwoli ruszyć, gdy karta została w hotelowym sejfie. Dobra wiadomość jest taka, że jej uzyskanie nie wymaga żadnego dodatkowego egzaminu ani kursu. Formalnie to więc sprawa na jedną wizytę w urzędzie, o ile macie ważne polskie prawo jazdy.

Jeśli zastanawiacie się, jak wygląda międzynarodowe prawo jazdy, wyobraźcie sobie niewielką książeczkę w szarej okładce. Rozporządzenie określa, że ma okładkę barwy szarej i osiem stron wewnętrznych barwy białej. Znajdziecie w niej napisy w kilku językach, dane posiadacza, pouczenie o ważności i kategoriach oraz podpis i pieczęć organu, który dokument wydał. Przypomina raczej skromny paszport niż kartę z hologramami.

Wzory różnią się szczegółami, ale idea jest wspólna: urzędnik za granicą, policjant albo pracownik wypożyczalni dostaje do ręki dokument, który zrozumie bez znajomości polskiego. Dlatego książeczka bywa potrzebna nawet tam, gdzie przepisy wcale jej nie nakazują – po prostu ułatwia porozumienie. W Polsce wydaje ją starosta, więc nie potrzebujecie żadnych prywatnych pośredników, a cała sprawa kosztuje niewiele.

Warto też wiedzieć, czego książeczka nie robi. Nie zastępuje polskiego prawa jazdy, nie wydłuża jego ważności i nie rozszerza uprawnień o kategorie, których nie macie. Nie jest też zgodą na jazdę w każdym kraju świata – tam, gdzie obowiązują lokalne ograniczenia, trzeba się do nich stosować. To po prostu uporządkowane, wielojęzyczne odbicie tego, co już jest w Waszym dokumencie, i dlatego tak łatwo je wydać.

Skąd w ogóle taki dokument? W świecie obowiązują dwie konwencje o ruchu drogowym: genewska z 1949 roku i wiedeńska z 1968 roku. Państwa przystępują do jednej z nich albo do obu, a każda opisuje wzór międzynarodowego dokumentu. Polska wydaje oba, dlatego dostajecie do wyboru dwa druki. To właśnie z tego powodu przed wyjazdem trzeba wiedzieć, której konwencji trzyma się kraj docelowy.

Konwencja genewska i wiedeńska – który dokument wybrać?

W Polsce wydaje się dwa wzory międzynarodowego prawa jazdy. Pierwszy odpowiada konwencji o ruchu drogowym podpisanej w Genewie 19 września 1949 roku i jest ważny rok. Drugi jest zgodny z konwencją sporządzoną w Wiedniu 8 listopada 1968 roku i jest ważny trzy lata. W obu przypadkach okres ważności nie może być dłuższy niż ważność Waszego krajowego prawa jazdy.

Wybór może wyglądać na zbędną komplikację, bo przecież to „tylko tłumaczenie”. W praktyce wzór ma znaczenie, ponieważ kraje uznają zasadniczo dokument zgodny z konwencją, do której przystąpiły. We wniosku zaznaczacie, który druk chcecie otrzymać, i to Wasza decyzja – urzędnik nie zrobi tego za Was. Warto więc wiedzieć, jakie wymogi są w miejscu, do którego jedziecie, zanim złożycie papiery.

Jak zdecydować? Zacznijcie od listy krajów, które zamierzacie odwiedzić. Jeśli kierunek należy wyłącznie do konwencji genewskiej, potrzebujecie wzoru genewskiego. Jeśli tylko do wiedeńskiej, wystarczy wiedeński. Sporo państw należy do obu konwencji, a w sprawie krajów spoza tych list zapytajcie w ambasadzie kraju, do którego się wybieracie.

Co z podróżami łączącymi kilka kierunków? W jednym wniosku można ubiegać się o oba dokumenty. Wydanie dwóch kosztuje 70 zł, czyli dwa razy po 35 zł, i trzeba dołączyć dwa zdjęcia. To niewielka suma w porównaniu z kłopotem w kraju, który odrzuci niewłaściwy druk. Najlepszym przykładem jest Japonia, do której wrócimy w sekcji o krajach.

Zdarza się też, że o wzorze decyduje nie sam kraj, lecz plan podróży. Dwoje podróżnych, którzy lecą do Azji na dwa tygodnie, a wracają przez kraj z innej konwencji, mogą potrzebować obu dokumentów. Dlatego przed wizytą w starostwie dobrze jest rozpisać trasę w całości, włącznie z przesiadkami, w których wypożyczacie samochód. Kwadrans planowania naprawdę oszczędza dodatkową wizytę.

A jeśli nie wiecie jeszcze, dokąd dokładnie pojedziecie? Wtedy reguła jest prosta. Wybierając się do Japonii, Ameryki Północnej albo Oceanii, zacznijcie od wzoru genewskiego. Jeśli kierunek leży w Afryce, w Ameryce Południowej albo w Azji Południowo-Wschodniej, sprawdźcie listę, a w razie wątpliwości złóżcie wniosek o oba druki. Dodatkowe 35 zł to niewielki wydatek wobec ryzyka odmowy przy ladzie wypożyczalni.

Kiedy wystarczy polskie prawo jazdy?

Czy zawsze trzeba biec do starostwa? Wcale nie – na terenie Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego polskie prawo jazdy wystarcza w pełni. Dokument wydany w jednym kraju Unii można używać w każdym innym, bez wymiany i bez dodatkowych tłumaczeń. Jeśli planujecie więc objazd Hiszpanii, Włoch, Chorwacji albo Norwegii, międzynarodowe prawo jazdy po prostu nie jest Wam potrzebne.

Drugi przypadek dotyczy państw konwencji wiedeńskiej, które uznają krajowe prawa jazdy zgodne z jej wzorem. Jedną ze stron tej konwencji jest Turcja, gdzie wypożyczalnie przyjmują zwykle prawa jazdy w alfabecie łacińskim, choć niektóre zalecają mimo to międzynarodowe prawo jazdy. To zasada ogólna, a nie gwarancja, że żadna wypożyczalnia o nic nie zapyta.

Jest też trzecia grupa, o której łatwo zapomnieć: kraje, w których formalnie wystarczy zagraniczne prawo jazdy, ale praktyka wymaga tłumaczenia. Tu nie chodzi o prawo, lecz o czytelność. Polskie prawo jazdy jest wydane w języku polskim, więc policjant czy pracownik lokalnej wypożyczalni nie od razu odczyta jego treść. W takich miejscach międzynarodowe prawo jazdy pełni rolę tłumaczenia – i właśnie dlatego bywa tak cenne.

Prawo jazdy musi być oczywiście ważne, a do tego fizyczne. Aplikacja mObywatel to tylko odzwierciedlenie danych z karty i nie zastępuje plastikowego dokumentu. Na wyjazd zabierajcie więc fizyczne prawo jazdy, nawet jeśli wersję cyfrową macie zawsze pod ręką.

Dla kogo książeczka jest zbędna? Dla każdego, kto urlop spędza w Unii Europejskiej albo w kraju z konwencji wiedeńskiej i wybiera transfery z kierowcą. Dla kogo staje się koniecznością? Dla tych, którzy chcą samodzielnie jeździć poza Europą, zwłaszcza w krajach konwencji genewskiej, a także dla wszystkich, którzy lubią mieć pewność, że przy kontroli nie będą tłumaczyć, co oznaczają zapisy na polskiej karcie.

W jakich krajach potrzebne jest międzynarodowe prawo jazdy?

Skoro wiecie już, kiedy wystarczy plastikowa karta, pora na pytanie, które pada najczęściej: międzynarodowe prawo jazdy – jakie kraje go wymagają albo wyraźnie zalecają? Reguła jest taka, że dokument przydaje się poza Unią Europejską, w państwach należących do jednej z konwencji. Wyłącznie do konwencji genewskiej należą między innymi Japonia, USA, Kanada, Australia, Indie, Malezja i Nowa Zelandia.

Przynależność do konwencji oznacza, że kraj uznaje dany wzór, a nie że książeczka jest tam zawsze obowiązkowa – o tym decydują lokalne przepisy i polityka wypożyczalni. Wyłącznie do konwencji wiedeńskiej należą między innymi Kenia, Malediwy i Seszele. Do obu konwencji należą na przykład w Maroku i Egipcie. Jeśli kraju, do którego jedziecie, nie ma na żadnej z tych list, przed wyjazdem zapytajcie w ambasadzie, jak traktuje się polski dokument.

Japonia – wyłącznie wzór genewski

Najostrzejsze zasady obowiązują w Japonii. Kraj ten uznaje międzynarodowe prawo jazdy zgodne z konwencją genewską z 1949 roku, więc wiedeński druk, który w innych częściach świata wystarcza, tutaj nie otworzy Wam drogi. Dokument obowiązuje w Japonii do roku od wjazdu do kraju. Wypożyczalnie takie jak Toyota Rent a Car czy Nippon Rent-A-Car wymagają dokumentu właśnie w tym formacie i przy odbiorze auta proszą też o paszport. W kraju obowiązuje ruch lewostronny, co dodatkowo uzasadnia przygotowanie się do jazdy.

Ciekawostka: japońskie przepisy dopuszczają zamiast książeczki urzędowe tłumaczenie prawa jazdy, ale tylko dla kierowców z wąskiej grupy państw, w której nie ma Polski. Polski kierowca musi więc mieć książeczkę – żadne tłumaczenie jej nie zastąpi. Zanim ułożycie trasę po wyspach, zajrzyjcie do poradnika o tym, co załatwić przed wizytą w Japonii, a w starostwie zaznaczcie wzór genewski.

USA i Kanada – decydują stany i prowincje

W Stanach Zjednoczonych nie ma jednej, federalnej reguły – przepisy ustala każdy stan z osobna. W wielu z nich turysta może prowadzić na zagranicznym prawie jazdy, ale polskie prawo jazdy jest wydane po polsku, więc kontrola drogowa albo wypożyczalnia mogą zapytać o tłumaczenie. Kto zamierza przejechać kilka stanów, jak podczas amerykańskiego road tripu, zyskuje spokój, mając książeczkę w schowku. Przy rezerwacji samochodu w Stanach warto też zapytać wypożyczalnię o wymagania wobec dokumentów spoza Ameryki, bo praktyka poszczególnych oddziałów potrafi się różnić.

Podobnie jest w Kanadzie. Przepisy zależą od prowincji, a władze federalne zalecają osobom korzystającym z zagranicznego prawa jazdy, by miały także jego tłumaczenie na angielski i francuski. W Kolumbii Brytyjskiej odwiedzający może jeździć na dotychczasowym dokumencie do sześciu miesięcy. Jeśli marzy Wam się objazd zachodniej Kanady wypożyczonym autem, warto wozić ze sobą oba papiery.

Australia – tłumaczenie albo książeczka po angielsku

W Australii zasady wyznacza każdy stan, a urząd drogowy stanu Victoria mówi jasno: jeśli prawo jazdy nie jest po angielsku, trzeba mieć przy sobie jego tłumaczenie na angielski albo międzynarodowe prawo jazdy w tym języku. Dokument musi być ważny, a pobyt krótszy niż sześć miesięcy. To ważne dla każdego, kto chce przejechać słynną Great Ocean Road albo malowniczą trasę wzdłuż południowego wybrzeża własnym autem.

Najbezpieczniej wozić książeczkę w każdym stanie, bo przepisy bywają różne, a kontrole nie wybierają. Przy okazji sprawdźcie bezpieczeństwo w Australii, jeśli prowadzicie pierwszy raz po lewej stronie jezdni.

Azja, Ameryka i Afryka – kierunki wzoru genewskiego

Wzór genewski jest właściwym wyborem także w kilku popularnych kierunkach Planet Escape, które nie przystąpiły do konwencji wiedeńskiej. Do konwencji genewskiej należą między innymi Sri Lanka, Kambodża, Laos, Korea Południowa i Singapur, a w Afryce Namibia. W Ameryce Południowej i na Karaibach są to na przykład Chile, Argentyna i Dominikana.

Wiedeński druk, choć ważny do trzech lat, nie jest tym dokumentem, który opisuje konwencja tych krajów. Dlatego jeśli planujecie objazd samochodem po Namibii albo Chile, zaznaczcie we wniosku literę f, czyli wzór genewski.

Tajlandia i Azja Południowo-Wschodnia

Tajlandia należy do państw konwencji wiedeńskiej, więc wzór wiedeński jest tu naturalnym wyborem. Wypożyczalnie aut i skuterów bardzo często proszą o międzynarodowe prawo jazdy, a policja może zażądać go podczas kontroli. Brak dokumentu bywa też powodem kłopotów, gdy dochodzi do kolizji. Pełne wskazówki, jak przygotować się na wakacje w tym kraju, znajdziecie w osobnym poradniku.

Afryka, Bliski Wschód i Ameryka Południowa – pytajcie wypożyczalnię

Na tych kierunkach zasady są najbardziej zróżnicowane, a o wszystkim decyduje lokalna praktyka. Peru i Republika Południowej Afryki należą do obu konwencji, natomiast Brazylia tylko do wiedeńskiej. Sama przynależność do konwencji nie mówi jednak, czy konkretna wypożyczalnia zrezygnuje z prośby o dokument. Dlatego bez względu na kierunek lepiej mieć książeczkę w bagażu, niż liczyć na wyrozumiałość pracownika.

Najlepszy sposób, by uniknąć niespodzianek, to zapytać przed rezerwacją o wymagania wypożyczalni i poprosić o odpowiedź mailem. Taka wiadomość kosztuje minutę, a w razie sporu przy ladzie przyda się jako dowód. Jeśli w ofercie jest transfer z kierowcą, wyjaśnienie sprawy staje się zbędne, ale każdy, kto chce samodzielnie ruszyć w trasę przez sawannę czy pustynię, powinien zadbać o dokumenty z wyprzedzeniem.

Jak wyrobić międzynarodowe prawo jazdy w Polsce?

Dobra wiadomość: proces jest prostszy, niż można się spodziewać. Jeśli zastanawiacie się, jak wyrobić prawo jazdy międzynarodowe, wystarczy pięć kroków: przygotować dokumenty, złożyć je w starostwie, zapłacić za wydanie, dostarczyć potwierdzenie opłaty i odebrać gotowy dokument. Tak działa międzynarodowe prawo jazdy w Polsce niezależnie od miejsca zamieszkania, bo wniosek można złożyć w dowolnym starostwie powiatowym.

Czy międzynarodowe prawo jazdy może być wydane każdemu? W praktyce tak, o ile macie ważne polskie prawo jazdy – nie trzeba zdawać egzaminu, a sprawę można załatwić przez pełnomocnika. Jeśli urzędnik odmówi wydania dokumentu, możecie odwołać się do samorządowego kolegium odwoławczego w ciągu 14 dni od otrzymania decyzji, a odwołanie składacie w starostwie, które odmówiło.

Jak zrobić międzynarodowe prawo jazdy najszybciej? Przygotujcie wszystko z góry, opłatę wnieście najlepiej przelewem, żeby potwierdzenie było od razu pod ręką, a do wniosku dołączcie kserokopię polskiego prawa jazdy, jeśli urząd o nią prosi. Oryginał zabierzcie na odbiór. Dokument jest gotowy do trzech dni roboczych od dnia, w którym urząd otrzyma potwierdzenie opłaty, a zazwyczaj można go odebrać od ręki. Poniżej rozbijamy cały proces na trzy części.

Gdzie złożyć wniosek i jakie dokumenty przygotować?

Wniosek składacie w dowolnym starostwie powiatowym – osobiście albo wysyłacie go pocztą. Do wniosku dołączacie aktualne zdjęcie, ważne polskie prawo jazdy i potwierdzenie opłaty za wydanie dokumentu. Jeśli ubiegacie się o dwa wzory jednocześnie, potrzebne są dwa zdjęcia. Wszystko można przygotować wcześniej, więc na miejscu zostaje krótka formalność.

Zdjęcie powinno mieć format 35×45 mm, być kolorowe, wykonane na jednolitym jasnym tle i zrobione nie wcześniej niż sześć miesięcy przed złożeniem wniosku. Patrzcie przed siebie, miejcie otwarte oczy i naturalny wyraz twarzy, a twarz powinna zajmować około 70–80% fotografii. Ciemnych okularów ani nakrycia głowy nie wolno nosić, z wyjątkiem szczególnych sytuacji opisanych w przepisach o zdjęciach do dokumentów.

Jak wypełnić wniosek o prawo jazdy międzynarodowe? Formularz jest wspólny dla kilku spraw dotyczących uprawnień do kierowania, więc nie wypełniacie wszystkich pól. Wniosek o prawo jazdy międzynarodowe pobierzcie jako plik PDF z portalu gov.pl i uzupełnijcie w domu albo na miejscu. W części A wpiszcie dane osobowe: PESEL, nazwisko, imię, miejsce urodzenia, adres zamieszkania i obywatelstwo, a telefon i e-mail są dodatkowe. W części B podajcie informacje o dotychczasowym prawie jazdy: numer, numer druku, datę wydania i organ wydający. Najważniejsze jest zaznaczenie właściwego pola w części C: litera f oznacza wydanie międzynarodowego prawa jazdy według konwencji genewskiej z 1949 roku, a litera g – według konwencji wiedeńskiej z 1968 roku. Chcecie oba dokumenty? Zaznaczcie obie pozycje i na końcu złóżcie podpis. W części G składacie oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej: że dane we wniosku zgadzają się ze stanem faktycznym, że sąd nie orzekł wobec Was zakazu prowadzenia pojazdów, że nie macie zatrzymanego prawa jazdy ani cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami. Osobne oświadczenie dotyczy miejsca zamieszkania: zaznaczcie, że mieszkacie w Polsce i że przebywacie tu co najmniej 185 dni w roku, albo opiszcie wyjątek, na przykład studia w innym państwie. Na wniosku umieśćcie też zdjęcie o wymiarach 3,5 × 4,5 cm i złóżcie własnoręczny podpis.

Dlatego przed wizytą przeczytajcie formularz do końca, żeby w urzędzie nie zgadywać, co kryje się pod którą literą.

Jeśli wysyłacie dokumenty pocztą, upewnijcie się, że w kopercie są wszystkie potrzebne papiery, a podpis na wniosku jest własnoręczny. Część starostw prosi też o kserokopię prawa jazdy, dlatego telefon do wydziału komunikacji przed wysyłką oszczędza tygodnie czekania. W części urzędów wniosek można złożyć także elektronicznie – wtedy do formularza dołącza się skan podpisu. Sposób odbioru też wybieracie we wniosku: osobiście albo pocztą, a sprawę można załatwić przez pełnomocnika.

Jak wygląda sama wizyta w starostwie? Zwykle jest krótka. Podajecie wniosek, urzędnik sprawdza dane i dokumenty, a potem wskazuje, jak zapłacić. Gdy przyniesiecie potwierdzenie opłaty, dokument jest gotowy od ręki albo w ciągu kilku dni, zależnie od urzędu. Nie potrzebujecie badań lekarskich, kursu ani egzaminu – wystarczą wniosek, zdjęcie, potwierdzenie opłaty i ważne polskie prawo jazdy, a w części urzędów także dokument tożsamości.

Opłaty i czas oczekiwania

Opłata za wydanie międzynarodowego prawa jazdy wynosi 35 zł za jeden dokument. Jeśli wybieracie dwa wzory, płacicie 70 zł. Najczęściej zapłacicie przelewem na konto starostwa, a w części urzędów także kartą albo w kasie, w tym w kasie banku przy starostwie. To ważny drobiazg, bo od sposobu płatności zależy, jak dostarczycie potwierdzenie, a od tego – czy dokument odbierzecie tego samego dnia.

Jeśli płacicie w kasie, potwierdzenie zanosicie do pokoju, w którym przyjęto wniosek. Przy przelewie wyślijcie do starostwa e-mail z potwierdzeniem płatności. Dopiero wtedy urząd może wydać dokument. Zdarza się, że termin się wydłuża, na przykład gdy urząd musi potwierdzić dane krajowego prawa jazdy wydanego gdzie indziej – dlatego lepiej nie zostawiać formalności na ostatni wieczór.

Termin to trzy dni robocze od dnia, w którym urząd otrzyma potwierdzenie opłaty. W praktyce wiele starostw wydaje dokument od ręki. Mimo to zaplanujcie wizytę z kilkudniowym zapasem, zwłaszcza w okresie wakacyjnym albo ferii, gdy urzędy mają więcej klientów. Przy odbiorze musicie mieć przy sobie oryginał polskiego prawa jazdy – bez niego książeczki nie dostaniecie.

Okres ważności dokumentu

Czy międzynarodowe prawo jazdy może być wydane na okres dłuższy niż trzy lata? Nie. Dokument zgodny ze wzorem genewskim jest ważny rok, a zgodny ze wzorem wiedeńskim trzy lata. Do tego dochodzi druga granica: w żadnym przypadku okres ważności nie może przekroczyć ważności Waszego krajowego prawa jazdy. Jeśli polska karta wygasa za osiem miesięcy, nawet wiedeński druk straci ważność razem z nią.

Co to oznacza w praktyce? Po pierwsze, przed złożeniem wniosku sprawdźcie datę ważności polskiej karty, bo ona wyznacza kres życia obu dokumentów. Po drugie, wzór genewski trzeba odnawiać częściej, więc osoby, które co roku jeżdżą do krajów z tą konwencją, powtarzają całą procedurę. Po trzecie, nie ma sensu wyrabiać książeczki „na zapas” na długo przed planowaną podróżą.

Międzynarodowe prawo jazdy a wynajem auta i ubezpieczenie

Wynajem auta to chwila, w której teoria zderza się z praktyką. Stoicie przy ladzie, macie ochotę ruszać w trasę, a wypożyczalnia ma prawo poprosić o komplet dokumentów. W wielu krajach europejskich wystarczy polskie prawo jazdy – inaczej bywa poza Unią, gdzie część wypożyczalni prosi o międzynarodowe prawo jazdy już przy odbiorze samochodu i bez niego może odmówić wynajmu.

Poza prawem jazdy wypożyczalnie wymagają zwykle dokumentu tożsamości oraz karty płatniczej kierowcy, na której często blokują kaucję. Jej wysokość zależy od wartości pojazdu i polityki firmy. Pracownik wypożyczalni patrzy zwykle na oryginały, więc kopie i zdjęcia dokumentów w telefonie często nie wystarczają. Oba dokumenty, polskie prawo jazdy i książeczkę, zabierzcie do bagażu podręcznego, a nie do walizki, która może dolecieć później. Każdy kierowca wpisany do umowy wynajmu powinien mieć własne ważne prawo jazdy, a tam, gdzie kraj tego wymaga, także własną książeczkę.

Osobna sprawa to ubezpieczenie. Wypożyczalnie oferują zwykle pakiet ubezpieczeń, w którym podstawą jest OC, a za dopłatą można dokupić ochronę zmniejszającą udział własny w szkodzie. Jeżeli w kraju wymagającym międzynarodowego prawa jazdy kierujecie bez niego, ubezpieczyciel może uznać, że prowadziliście bez wymaganych uprawnień, i powołać się na to przy rozliczeniu szkody. Zakres ochrony zależy od ogólnych warunków konkretnej polisy, dlatego warto przeczytać je uważnie jeszcze przed odbiorem kluczyków.

Oczywiście, decydując się na podróż z Planet Escape, macie w ramach umowy ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków, kosztów leczenia i bagażu, a ubezpieczenie od kosztów rezygnacji jest płatne dodatkowo. Jeśli łączycie program z własnym objazdem samochodem, wybór programu warto zacząć od rozmowy z naszym doradcą, który podpowie, w których miejscach trasy książeczka będzie potrzebna. Skontaktujcie się z nami, a pomożemy dopasować dokumenty do planu jeszcze przed wizytą w starostwie.

Jazda bez wymaganego dokumentu – jakie mogą być konsekwencje?

Nie warto sprawdzać na własnej skórze, czy policjant za granicą okaże wyrozumiałość – przepisy drogowe traktuje się za granicą poważnie. Skutki zależą od kraju, ale najczęściej obejmują mandat na miejscu, odmowę wynajmu auta, a w razie kolizji dodatkowe kłopoty z rozliczeniem szkody. Czasem karą jest również zatrzymanie pojazdu, a wtedy podróż kończy się w połowie.

Kolizja bez wymaganego dokumentu to kłopot podwójny. Najpierw trzeba wyjaśnić sprawę z policją, a potem rozliczyć szkodę z wypożyczalnią i ubezpieczycielem. Wtedy nawet niewielka szkoda urasta do problemu, który psuje resztę urlopu.

Aby uniknąć kłopotów, zrealizujcie prostą listę kontrolną: ustalcie, czy kraj docelowy należy do konwencji genewskiej, wiedeńskiej czy obu, sprawdźcie, czy polskie prawo jazdy będzie ważne przez cały planowany pobyt, wybierzcie właściwy wzór i dopilnujcie, by dokument nie wygasł przed powrotem. Nie wszyscy tego potrzebują: jeśli jedziecie wyłącznie do krajów Unii Europejskiej, możecie spać spokojnie. Pozostałym polecamy zabrać do bagażu oba dokumenty, polskie prawo jazdy i książeczkę.

Czasu potrzeba niewiele, więc formalności da się załatwić nawet w ostatnim tygodniu przed wylotem. Mimo to lepiej nie ryzykować świątecznych kolejek. Plan działania mieści się w kilku zdaniach. Na początku, kiedy kupujecie bilety, zapiszcie wszystkie kraje trasy i sprawdźcie, do której konwencji należą. Kilka tygodni przed wylotem zróbcie zdjęcie według wymagań i złóżcie wniosek, najlepiej z zaznaczeniem właściwego wzoru. Tydzień przed wyjazdem odbierzcie dokument i schowajcie go razem z polskim prawem jazdy. W dniu podróży oba trafiają do bagażu podręcznego.

Prawo jazdy za granicą to plastik w portfelu, a obok niego papier zrozumiały dla obcych urzędników. Przygotowanie międzynarodowego prawa jazdy zajmuje jedną wizytę w starostwie i 35 zł, a daje pewność, że na drodze do celu nie stanie żadna formalność. Zadbajcie o nie z wyprzedzeniem i ruszajcie w trasę spokojni.