• Programy
  • Hotele
  • Pogoda
  • Miejsca
  • Informacje
  • Inspiracje
Informacje ogólne
Strefa czasowa
GMT +1
Stolica
Rabat
Język
arabski
Waluta
Walutą w Maroku jest dirham, który dzieli się na sto centymów. Monety są wybijane w nominałach 1, 5, 10 i 20 centymów, oraz 0,5, 1, 2, 5 i 10 dirhamów, zaś banknoty – 20, 50, 100 i 200 dirhamów.

1 USD – 9,66 MAD
1 EUR – 10,77 MAD
1 PLN – 2,52 MAD
Powierzchnia
446 550 km2
Populacja
33 986 655

Informacje praktyczne

Informacje wizowe i opłaty lotniskowe
Od obywateli RP udających się do Maroka na okres krótszy niż 90 dni nie wymaga się wizy. Jedynym dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy jest paszport, który powinien być ważny jeszcze przez minimum 3 miesiące od planowanej daty wjazdu. Władze marokańskie mogą żądać udokumentowania odpowiednich środków finansowych na pobyt (gotówka, karty kredytowe, wyciąg z konta).
Szczepienia
Przed wycieczką do Maroka nie obowiązują szczepienia ochronne, istnieje jednak ryzyko zakażenia amebozą i zatruć pokarmowych, dlatego należy pamiętać o starannym myciu i obieraniu warzyw i owoców. Przed podróżą warto rozważyć zaszczepienie się przeciw tężcowi, błonicy i polio (ok. 150 zł), durowi brzusznemu (ok. 230 zł), zapaleniu opon mózgowych (od ok. 140 zł) i żółtaczce pokarmowej (ok. 250 zł każda dawka szczepionki). Ceny szczepień podano zgodnie z aktualnym cennikiem Centrum Szczepień Krakowskiego Szpitala Specjalistycznego im. Jana Pawła II.
Napiwki
W Maroku dawanie napiwków jest częścią kultury i ogólnie przyjętym zwyczajem. W restauracjach i kawiarniach stosowne jest zostawić napiwek w wysokości 5-10% rachunku, warto też pamiętać o przewodnikach, bagażowych czy obsłudze w hotelu. Marokańczycy zarabiają niewiele, dlatego napiwki są dla nich ważnym składnikiem budżetu.
Ceny jedzenia
Ceny jedzenia w Maroku są raczej niskie, a na sklepy spożywcze natykać się będziecie na każdym kroku. W dużych miastach znajdziecie supermarkety, takie jak Carrefour, Marjane czy Uniprix. Koszt skromnego posiłku w niedrogiej restauracji to około 25 MAD, trzydaniowego obiadu w turystycznej restauracji – 60-100 MAD, za piwo zapłacicie 20 MAD, za kawę – 5-12 MAD JOD, a za świeżo wyciskany sok 15 MAD.
Jedzenie
Zazwyczaj Marokańczycy spożywają trzy posiłki dziennie. Na śniadanie na stole pojawia się chleb arabski, zwany pita, a następnie pomidory, oliwki czarne lub zielone, humus oraz biały słony ser z krowiego lub koziego mleka. Głównym posiłkiem w tradycyjnej kuchni jest obiad, który zwykle spożywa się po zakończeniu południowej modlitwy. Najczęściej zaczyna się on od zupy lub sałatki podawanej jako przystawka. Podstawowe zupy to harira i chorba. Serwowane na przystawkę sałatki składają się zazwyczaj z sezonowych surowych warzyw, skropionych oliwą, a czasem także cytryną. Danie główne to zazwyczaj tadżin lub kuskus, ale ostatnio coraz większą popularność zdobywają grillowane mięsa i ryby.

Ze słodkości najbardziej charakterystyczne są ciasteczka, zwane rożkami gazeli. Mają one kształt niewielkich rożków i są nadziewane migdałami aromatyzowanymi syropem pomarańczowym. Innymi popularnymi łakociami są makagigi, czyli ciasteczka z masy karmelowej, miodu i maku z dodatkiem migdałów lub orzechów. Często serwuje się również rachatłukum wykonane na bazie skrobi pszennej lub mączki ziemniaczanej oraz cukru.

Kolacja składa się z grillowanego mięsa drobiowego lub baraniny oraz różnorodnych sałatek. Często serwuje się także koftę, czyli niewielkie, podłużne kotleciki wykonane z mielonej baraniny z dodatkami, takimi jak czosnek, cebula i natka pietruszki. Innym często przyrządzanym daniem są trójkątne pierożki briwats, które nadziewa się farszem wykonanym z podsmażanych ziemniaków, czosnku, świeżej kolendry i cebuli.
Ciekawostki
  • Najpopularniejszym napojem w Maroku jest zielona herbata z miętą, pita wszędzie i o każdej porze. Jeśli ktoś poczęstuje Was tym napitkiem, odmowa będzie źle widziana
  • Najwyższa góra w kraju, a zarazem w Afryce Północnej, to Mt. Toubkal (4167 m n.p.m). Zimą pokryta jest śniegiem i znajduje się tutaj skocznia narciarska
  • Najwyższym Marokańczykiem, a zarazem drugim najwyższym człowiekiem na świecie, jest Brahim Takioullah, mierzący 2,46 m. Nosi on buty o rozmiarze 58!
  • Wprawdzie językiem urzędowym w Maroku jest arabski, to w większości Marokańczycy mówią dialektem znanym jako Darija. Jest to mieszanka języków arabskich, berberyjskich i europejskich. Bez większego problemu powinniście jednak porozumieć się po francusku: jeszcze do niedawna połowa lekcji w szkole była prowadzona właśnie w tym języku
  • Maroko jest krajem afrykańskim o bardzo młodej populacji – większość jego mieszkańców nie ukończyła jeszcze 30 roku życia
  • Zdanie matury w Maroku jest wielkim świętem, z którego okazji urządza się wielkie przyjęcie. Nic dziwnego – zdaje ją bardzo niewiele uczniów, być może dlatego, że egzamin obejmuje aż 14 przedmiotów
  • Choć na wielu zdjęciach z marokańskiej pustyni pojawiają się malownicze karawany wielbłądów, to bynajmniej nie te dwu- i jednogarbne zwierzęta służą tako podstawowy środek transportu. Jest nim skromny osioł
  • Marokańska flaga to to ciemnoczerwony prostokąt, na którego środku umieszczono zieloną, pięcioramienną gwiazdę. Kolor tła nawiązuje do szarifów z Mekki, zaś pentagram odwołuje się do pięciu filarów islamu, którego symbolem jest zielona barwa
  • W przeciwieństwie do większości krajów europejskich, w Maroku kolorem żałoby jest biały, np. po śmierci małżonka kobieta przez cztery miesiące nosi białe stroje
  • Interesujący spór Maroko toczy z Holandią: oba te kraje uważają, że jako pierwsze na świecie oficjalnie uznały niepodległość Stanów Zjednoczonych
  • Jeśli myśleliście, że symbolem miłości jest serce, to w Maroku bylibyście w błędzie. W tym kraju atrybutem zakochanych jest... wątroba, uważana za symbol siły i dobrobytu. Wyznając miłość, Marokańczycy mówią: „Podbiłaś/eś moją wątrobę!”
  • O ile trudno pojąć, co ma wątroba do miłości, to znacznie łatwiej wytłumaczyć sobie, dlaczego symbolem szczęścia i dostatku jest tu cukier
  • Pomiędzy górami Atlasu Wysokiego i Antyatlasu znajduje się miasto Warzazat. To tu właśnie w latach 80. powstała jedna z największych na świecie wytwórni filmowych, Atlas Studio. Nagrywano tu takie przeboje jak: „Gladiator”, „Gra o Tron”, „Kleopatra”, „Królestwo Niebieskie” czy „Kundun – życie Dalajlamy”. Jeśli jednak jesteście miłośnikami słynnej „Casablanki” z Ingrid Bergman i Humphrey’em Bogartem, to musimy Was rozczarować – film ten w rzeczywistości nie był kręcony w tym mieście, lecz w Stanach Zjednoczonych
  • Życie w Maroku podzielone jest na dwie wyraźne strefy: damską i męską. Kawiarnie i restauracje to przestrzeń zarezerwowana dla mężczyzn, a podwórka i ulice – dla kobiet
  • Niech Was nie zdziwi widok wielu niewykończonych, a zamieszkanych domów – według marokańskiego prawa za nieukończone budynki nie trzeba płacić podatków
  • Gorąca kąpiel? Niekoniecznie! Wedle legendy w pobliżu wody żyją dżiny, które nie znoszą ukropu. Aby ich nie rozgniewać pilnujcie, żeby nie lać do umywalki czy wanny zbyt ciepłej wody!

Poznaj szczegóły o kraju Maroko

Historia
Dzieje Maroka sięgają zamierzchłych czasów. Jego najwcześniejszymi mieszkańcami byli Berberowie, dalecy kuzyni starożytnych Egipcjan, którzy osiedlili się tu około 3000 lat przed naszą erą. Nieco później przybyli tu Fenicjanie, których osady przejęli w IX wieku p.n.e. Kartagińczycy. Następnie ziemie te przechodziły z rąk do rąk, stając się własnością Rzymian, germańskich Wandalów, Bizancjum, by wreszcie w VII wieku przypaść Arabom. Dzisiejsza specyfika i unikatowość Maroka wynika właśnie z tej oryginalnej mieszanki, łączącej pierwiastki arabskie i berberyjskie.

Maroko bardzo szybko odpadło od kalifatu, a władzę w nim objęły lokalne dynastie. Okres rozkwitu kraju przypadł na XI–XIII wiek, kiedy to rządzili tu Almohadzi, którzy przyłączyli do niego Andaluzję, Tunezję, Algierię oraz Trypolitanię. Od XV wieku w Maroku pojawiać się zaczęli Europejczycy, zwłaszcza Hiszpanie i Portugalczycy, dla których kraj ten odgrywał dużą rolę w ekspansji kolonialnej. O kontrolę nad nim rywalizowały też Anglia i Francja. Rok 1666 to początek panowania dynastii Alawitów, do dziś rządzącej Marokiem. Uważany za największego sułtana w historii Mulaj Ismail wzniósł wówczas nową stolicę – Meknes – oraz próbował zjednoczyć państwo, wypędzając brytyjskich i hiszpańskich osadników. Dynastia ta zapewniła Maroku stabilność władzy, tworząc stałą armię i reformując finanse. Dzięki temu było ono jedynym krajem Maghrebu (regionu północno-zachodniej Afryki), który nie znalazł się po panowaniem osmańskim. Dopiero XIX wiek przyniósł stopniowe osłabienie potęgi Maroka, co poskutkowało objęciem go w 1912 roku protektoratem przez Francję. Kraj odzyskał niepodległość w 1956 roku, gdy sułtanem był Muhammad V. Rok później sułtanat przekształcono w królestwo. Po śmierci Muhammada V królem został Hassan II, ogłoszono pierwszą konstytucję, a w 1963 roku odbyły się pierwsze wybory parlamentarne. Dziś problemem, z którym zmaga się Maroko, jest temat niepodległości Sahary Zachodniej, oraz odwieczny już konflikt między ludnością arabską i berberyjską.
Geografia
Maroko położone jest na północno-zachodnim krańcu kontynentu afrykańskiego, zaledwie kilkanaście kilometrów od Europy, i zaliczane do tzw. państw Maghrebu. To jedno z mniejszych, a zarazem ludniejszych państw Afryki. Europejska nazwa kraju, który mieszkańcy nazywają Królestwem Zachodu – Al-Mamlaka al-Maghribija, pochodzi od nazwy jego dawnej stolicy – Marrakeszu. To najbardziej górzyste państwo Afryki, od reszty kontynentu oddzielone wysokimi i rozległymi masywami górskimi i piaskami Sahary. To właśnie Atlas i Antyatlas, zajmujące znaczną część kraju, decydują o specyfice krajobrazowej i klimatycznej Maroka, dzieląc kraj na dwie odmienne części.

Najwyższym szczytem Maroka jest Toubkal (4176 m n.p.m.), położony w zachodniej części Atlasu Wysokiego. Równolegle do tego pasma górskiego ciągnie się Atlas Średni na północy i Antyatlas na południu. Południową i południowo-wschodnią część kraju zajmują rozległe, kamieniste i piaszczyste pustynie Sahary, zaś wzdłuż wybrzeży Oceanu Atlantyckiego znajdują się urodzajne, najgęściej zaludnione niziny.

Maroko leży w dwóch strefach klimatycznych: na północny panuje klimat podzwrotnikowy, zaś na południu – zwrotnikowy. Zimą bywa tu chłodno, około 10-12°C (w wyższych górach nawet mroźnie i śnieżnie), zaś latem jest dość gorąco, około 24-28°C. Opady są zróżnicowane w zależności od miejsca i wahają się między 200 mm rocznie na południu kraju do 1000 mm w Atlasie Średnim.
Kultura i Religia
Maroko to kraj o bardzo bogatej kulturze, wrota do Afryki, a zarazem brama do niezwykle obecnie zróżnicowanego świata islamu. W kraju tym konserwatyzm religijny styka się ze zwolennikami nowoczesności, a islam, będący tu przeważającą religią, pokojowo współistnieje z innymi wyznaniami i w większych miastach można znaleźć katolickie kościoły, a także cerkwie i synagogi. W tutejszej religii zachowało się wiele elementów wywodzących się jeszcze z czasów berberyjskich, spośród których najbardziej charakterystyczny jest kult świętych – marabutów.

Stosunek Marokańczyków do obcokrajowców jest bardzo przyjazny, nie zdziwcie się więc, jeśli zostaniecie zaproszeni do domu. W takim przypadku gospodarzom trzeba ofiarować drobny upominek... i przygotować się na długą listę pytań o rodzinę, dzieci i małżonków. Nic w tym dziwnego, ponieważ jakkolwiek Maroko zmienia się i modernizuje, to rodzina nadal pozostaje w centrum zainteresowania. Marokańczycy uwielbiają rozmawiać i łatwo nawiązują kontakty, pamiętajcie jednak o tym, religia, polityka i seks są tematami tabu, a chociaż są tolerancyjni i otwarci, należy uszanować ich uczucia religijne: powstrzymać się od publicznego okazywania sobie uczuć, picia alkoholu czy noszenia nazbyt skąpego ubioru. Drażliwym czasem jest także okres ramadanu, kiedy to muzułmanie poszczą od wschodu aż do zachodu słońca, lepiej więc powstrzymać się wtedy od jedzenie czy picia na ulicach.

Dużą rolę w życiu Marokańczyków odgrywa muzyka, silnie związana z mistycznym prądem islamu, sufizmem. Prawdopodobnie niejednokrotnie natkniecie się na muzyków grających na tradycyjnych instrumentach. Rolą takich utworów jest pomoc przy wprowadzeniu się w zbliżający do Boga trans. Jednym z najważniejszych świąt jest Święto Ofiarowania, Id el Kebir, które upamiętnia ofiarę, jaką Abraham złożył Bogu. Każda pobożna rodzina kupuje wówczas barana, którego następnie składa w ofierze.

Oferty podróży do Maroka

Kiedy jechać do Maroka?

POGODA W MAROKU

Klimat Maroka jest bardzo zróżnicowany, dzięki czemu poszczególne regiony tego kraju odwiedzać można w zasadzie przez cały rok. Wiosna, która przychodzi tu w połowie marca i trwa do czerwca, to najlepszy czas na wycieczki i zwiedzanie: przyroda rozkwita po zimowych deszczach, powietrze jest przejrzyste, a łagodne temperatury pozwalają wędrować między zabytkami bez wywołanego upałem zmęczenia.

Najgorętsze miesiące, czyli lipiec i sierpień, to dobry czas na błogie lenistwo na plaży. Dzięki napływającej znad Atlantyku bryzie skwar na wybrzeżu jest mniej dokuczliwy niż w innych częściach kraju. W tym okresie nie polecamy wycieczek w głąb lądu, zwłaszcza w okolice Sahary, gdzie temperatura sięga powyżej 40°C, jest to natomiast świetna okazja, by wyruszyć na podbój Atlasu, którego szczyty o tej porze roku wynurzają się spod śnieżnych pierzyn. Trzeba mieć jednak na uwadze, że w rejonach tych dzienne wahania temperatury są znaczne.

Bardzo przyjemną porą roku jest jesień, trwająca od września do listopada. Podobnie jak wiosną, temperatury sprzyjają zwiedzaniu, a turystów jest tu nieco mniej. Zima jest świetną porą na wizytę w położonych najbardziej na południu miejscach, jak Sahara czy Marrakesz, natomiast północne Maroko jest wówczas deszczowe i chłodne. W Atlasie Wysokim pokrywa śnieżna może utrzymywać się nawet przez 6 miesięcy w roku, a temperatura niejednokrotnie spada do -20°C.
najlepsza dobra przeciętna nie polecamy
I
II
III
IV
V
VI
VII
VIII
IX
X
XI
XII

Maroko – inspiracje podróżnicze