Nurkowanie w Nowej Zelandii – co warto wiedzieć?

Czy wyobrażacie sobie nurkowanie w kraju, gdzie podwodne lasy kelpu zastępują rafy koralowe, fiordy skrywają organizmy z głębin, a rezerwaty morskie pozwalają zobaczyć ocean w niemal nienaruszonym stanie? Nowa Zelandia to jeden z najbardziej nieoczywistych kierunków nurkowych na świecie – surowy, chłodny i wymagający, ale jednocześnie niezwykle bogaty biologicznie i różnorodny. Nurkowanie w Nowej Zelandii nie przypomina wakacyjnego nurkowania w tropikach. Wymaga dobrego przygotowania, zrozumienia lokalnych warunków i elastycznego podejścia do planowania. W zamian oferuje dostęp do środowisk, których nie spotkacie nigdzie indziej: wulkanicznych wysp, wraków, dzikich wybrzeży i fiordów, gdzie natura dyktuje własne zasady. W tym artykule przeprowadzimy Was przez najważniejsze aspekty nurkowania w Nowej Zelandii. Wyjaśnimy, jak wygląda nurkowanie od strony praktycznej, kiedy warunki są najbardziej sprzyjające, jakie koszty musicie uwzględnić w budżecie oraz czego realnie możecie spodziewać się pod wodą. Przyjrzymy się także podwodnemu światu – od lasów kelpowych i rezerwatów morskich po spotkania z fokami, dużymi rybami i unikatowymi bezkręgowcami. Na końcu zabierzemy Was w podróż po najlepszych miejscach nurkowych Nowej Zelandii – zarówno tych dostępnych z brzegu, jak i wymagających wypraw łodzią. Jeśli szukacie nurkowania autentycznego, dalekiego od masowej turystyki i opartego na prawdziwym kontakcie z naturą, Nowa Zelandia może okazać się jednym z najbardziej satysfakcjonujących kierunków na Waszej nurkowej mapie.

Nurkowanie w Nowej Zelandii – informacje praktyczne

Nurkowanie w Nowej Zelandii wymagać od Was będzie innego podejścia niż w popularnych kierunkach tropikalnych. To kraj, w którym nurkowanie opiera się na samodzielności, dobrej logistyce i świadomym przygotowaniu sprzętowym, a nie na masowej turystyce. W zamian otrzymacie dostęp do jednych z najlepiej zachowanych ekosystemów morskich na świecie. Podstawową kwestią praktyczną jest temperatura wody i ekspozycja termiczna. Nawet latem standardem są grube pianki (7 mm z kapturem, rękawicami i butami), a w bardziej zaawansowanych lokalizacjach bardzo często używa się suchych skafandrów. Centra nurkowe oferują pełne wyposażenie, jednak jeśli macie własny sprzęt, warto zabrać go ze sobą – jakość lokalnych wypożyczalni jest dobra, ale rozmiary i dostępność bywają ograniczone.

Charakterystyczną cechą Nowej Zelandii jest duża zmienność warunków lokalnych. Prądy, widoczność i falowanie mogą różnić się diametralnie nawet w obrębie jednego regionu. Dlatego nurkowania niemal zawsze odbywają się z przewodnikiem, a decyzje o wejściu do wody podejmowane są bardzo konserwatywnie. Lokalne briefingi są długie i szczegółowe – obejmują nie tylko trasę nurkowania, ale też procedury awaryjne i orientację względem ukształtowania dna. Wyjątkową rolę odgrywają rezerwaty morskie, w których obowiązuje całkowity zakaz połowów. Najsłynniejszym z nich są Poor Knights Islands. Praktycznie oznacza to, że nurkujecie w środowisku niemal nietkniętym przez człowieka: duże ryby, bogate ściany porośnięte gąbkami, tunele i jaskinie dostępne nawet dla średnio zaawansowanych nurków. Nie wolno tu niczego dotykać ani zabierać – ochrona przyrody jest traktowana bardzo poważnie. Nowozelandzką specjalnością są także lasy kelpowe (potoczna nazwa dużych brunatnic, czyli morskich glonów, które tworzą podwodne lasy w chłodnych i umiarkowanych wodach oceanów. Nie są to rośliny (nie mają korzeni ani kwiatów), lecz glony, które przyczepiają się do skał za pomocą tzw. chwytników, a następnie rosną pionowo ku powierzchni; największe gatunki kelpu mogą osiągać kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt metrów długości), które wymagają specyficznej techniki pływania. Musicie kontrolować pływalność precyzyjniej niż w rafach koralowych, aby nie zaplątać się w długie pędy wodorostów. Jednocześnie to właśnie w kelpie kryje się ogrom życia: ryby endemiczne, mięczaki i drapieżniki polujące wśród „liści”. Osobnym doświadczeniem jest nurkowanie w fiordach południowej wyspy, szczególnie w Milford Sound. Specyficzna warstwa słodkiej wody przy powierzchni ogranicza światło, dzięki czemu głębiej spotykacie organizmy typowe dla znacznie większych głębokości. Wymaga to dobrej kontroli pływalności i latarki, nawet w ciągu dnia. Warto też wiedzieć, że nurkowanie w Nowej Zelandii często łączy się z kontaktem z dużymi zwierzętami morskimi. W rejonie Kaikoura spotkania z fokami są naturalne i nieinscenizowane – zwierzęta same decydują, czy podejść do nurków.

Od strony formalnej musicie pamiętać, że certyfikaty międzynarodowe są honorowane, ale operatorzy często pytają o liczbę nurkowań w chłodnej wodzie. Przy bardziej wymagających miejscach mogą zaproponować nurkowanie sprawdzające. To standardowa praktyka i element kultury bezpieczeństwa.

Nurkowanie w Nowej Zelandii to doświadczenie wymagające, ale niezwykle satysfakcjonujące. Jeśli cenicie surową naturę, wysokie standardy bezpieczeństwa i poczucie prawdziwej eksploracji, ten kierunek oferuje Wam coś, czego nie znajdziecie nigdzie indziej.

Z wizytą w krainie Hobbitów

Nowa Zelandia | Auckland, Półwysep Coromandel, Rotorua, Napier, Wellington, Nelson, Park Narodowy Paparoa, Park Narodowy Westland, Queenstown, Jezioro Te Anau, Dunedin, Christchurch

Kiedy najlepiej nurkować w Nowej Zelandii?

Planując nurkowanie w Nowej Zelandii, musicie myśleć inaczej niż w przypadku kierunków tropikalnych. Tutaj nie chodzi o jeden „idealny moment”, lecz o dopasowanie pory roku do regionu i rodzaju doświadczeń, jakich szukacie. Kraj rozciąga się na dużej długości geograficznej, a warunki morskie potrafią się znacząco różnić między północą a południem.

Jeśli interesuje Was północ kraju, w tym słynne Poor Knights Islands, najlepsze warunki panują wtedy, gdy morze jest najbardziej stabilne. To właśnie w tym okresie widoczność bywa najlepsza, a podwodne jaskinie, tunele i ściany pokazują pełnię swojego potencjału. Spokojniejsze morze oznacza też większy komfort rejsów łodzią, co ma duże znaczenie, bo większość nurkowań odbywa się z dala od brzegu. W północnej części kraju szczyt sezonu przypada na grudzień, styczeń, luty i marzec. W tych miesiącach możecie liczyć na najlepszą widoczność pod wodą, spokojniejsze morze oraz pełną dostępność wypraw łodziowych. To także okres, w którym podwodne jaskinie i tunele są najlepiej doświetlone, a życie morskie najbardziej aktywne. Listopad i kwiecień traktowane są jako miesiące przejściowe, ale bardzo cenione przez doświadczonych nurków. Warunki bywają nadal bardzo dobre, a mniejsza liczba turystów sprawia, że nurkowania mają bardziej kameralny charakter. To również czas, gdy centra nurkowe są w pełni operacyjne, ale nie działają jeszcze w trybie wysokiego sezonu.

Na południu Nowej Zelandii sytuacja wygląda inaczej. W regionach fiordowych, takich jak Fiordland National Park, kluczową rolę odgrywają opady. Deszcz tworzy charakterystyczną warstwę słodkiej wody przy powierzchni, która ogranicza światło i pozwala rozwijać się organizmom zwykle spotykanym na znacznie większych głębokościach. Gdy opadów jest więcej, możecie liczyć na bardziej „fiordowy” charakter nurkowań: mroczny klimat, czarne koralowce i wyjątkową atmosferę. Najlepiej planować nurkowania od grudnia do marca. W tych miesiącach dni są dłuższe, a warunki pogodowe pozwalają na bezpieczne zejścia pod wodę. Jednocześnie opady deszczu – charakterystyczne dla fiordów – sprzyjają powstawaniu warstwy słodkiej wody, która tworzy unikalne środowisko dla czarnych koralowców. Okres od maja do września to sezon zimowy. Nurkowanie jest wtedy możliwe, ale przeznaczone głównie dla osób bardzo doświadczonych i dobrze przygotowanych sprzętowo. Niższe temperatury wody, silniejsze wiatry i ograniczona liczba wypraw sprawiają, że nie jest to najlepszy wybór na pierwsze spotkanie z nowozelandzkim nurkowaniem.

Warto też pamiętać, że temperatura wody zmienia się w ciągu roku, choć nigdy nie osiąga poziomów znanych z tropików. W cieplejszych miesiącach nurkowania są po prostu łatwiejsze logistycznie: dłuższe czasy dennej eksploracji, mniejsze obciążenie termiczne i większy komfort między nurkowaniami. Chłodniejsze okresy z kolei wymagają lepszego przygotowania sprzętowego, ale często nagradzają Was surową, dramatyczną scenerią i mniejszą liczbą nurków w wodzie.

Sezonowość wpływa również na zachowanie fauny. W określonych porach roku możecie częściej obserwować duże skupiska ryb, aktywność drapieżników czy większą ciekawość fok i innych ssaków morskich. Nie są to jednak widowiska gwarantowane – Nowa Zelandia stawia na naturalność, a nie „pokazy” przyrody. Warto też pamiętać o regionalnych wyjątkach. W okolicach Kaikoura spotkania z fokami są możliwe przez cały rok, jednak najlepsze warunki przypadają na lato i wczesną jesień, gdy morze jest spokojniejsze.

Planując termin nurkowania, musicie więc odpowiedzieć sobie na pytanie, co jest dla Was ważniejsze: maksymalna widoczność, łatwiejsze warunki na powierzchni, czy może bardziej surowe, autentyczne doświadczenie.

Ile kosztuje nurkowanie w Nowej Zelandii?

Nurkowanie w Nowej Zelandii nie należy do najtańszych atrakcji, ale wynika to bezpośrednio z lokalnych realiów: wysokich standardów bezpieczeństwa, ograniczonej liczby miejsc nurkowych, rygorystycznej ochrony przyrody oraz trudniejszych warunków środowiskowych. Musicie liczyć się z tym, że ceny są wyraźnie wyższe niż w Azji czy na Karaibach, ale w zamian otrzymujecie dostęp do unikatowych ekosystemów.

Najpopularniejszym miejscem nurkowym w kraju są Poor Knights Islands. Jednodniowa wyprawa łodzią obejmująca dwa nurkowania kosztuje zazwyczaj od 260 do 320 NZD, jeśli korzystacie z własnego sprzętu. Przy wypożyczeniu pełnego zestawu cena rośnie do około 360–400 NZD. W ofercie są również nurkowania wprowadzające z instruktorem, przeznaczone dla osób bez certyfikatu – w tym przypadku musicie przygotować się na wydatek rzędu 430–490 NZD za jedno zejście połączone z krótkim szkoleniem. Jeśli chcecie nurkować intensywniej, dostępne są pakiety kilkudniowe, często w formie wypraw typu liveaboard. Dwudniowy pakiet obejmujący około siedmiu nurkowań kosztuje średnio 650–700 NZD, natomiast trzydniowa wyprawa z dziesięcioma–jedenastoma nurkowaniami to wydatek około 950–1050 NZD. W takich pakietach zwykle zawarte są noclegi na łodzi i wyżywienie, ale sprzęt nurkowy, nitrox czy specjalistyczne dodatki są płatne osobno.

Na południu kraju ceny są zbliżone, choć liczba dostępnych operatorów jest mniejsza. Nurkowanie w fiordach, m.in. w rejonie Milford Sound, kosztuje zazwyczaj 300–380 NZD za dwa nurkowania z przewodnikiem. Ze względu na specyficzne warunki często wymagane jest większe doświadczenie, co przekłada się na bardziej indywidualne i droższe wyprawy. W okolicach Kaikoura, znanych z obecności fok, ceny za jedno nurkowanie lub krótką wyprawę oscylują zwykle między 180 a 250 NZD, w zależności od zakresu usługi i liczby uczestników.

Nowa Zelandia to także dobre miejsce na zdobycie certyfikacji. Kurs Open Water kosztuje zazwyczaj od 600 do 800 NZD i trwa kilka dni. Kursy zaawansowane oraz specjalizacje, takie jak nurkowanie wrakowe czy nitrox, to dodatkowy wydatek 100–300 NZD.

Podwodny świat Nowej Zelandii – co możecie spotkać pod wodą?

Nurkowanie w Nowej Zelandii pozwala Wam obserwować dobrze zdefiniowane ekosystemy, wyraźnie różniące się od tropikalnych raf. Chłodniejsza woda, brak rafotwórczych koralowców i duży udział gatunków endemicznych sprawiają, że podwodny świat jest bardziej „surowy”, ale jednocześnie bardzo bogaty biologicznie. Najbardziej rozpowszechnionym środowiskiem są lasy kelpowe. Tworzą je głównie brunatnice z rodzaju Ecklonia i Macrocystis, które osiągają kilka metrów długości. W kelpie możecie regularnie spotkać ryby, kraby, langusty nowozelandzkie oraz ośmiornice. Kelp stanowi podstawę lokalnego ekosystemu – daje schronienie, pożywienie i miejsce rozrodu wielu gatunkom.

W północnej części kraju, szczególnie w rezerwatach morskich takich jak Poor Knights Islands, fauna jest wyraźnie bardziej liczna niż poza obszarami chronionymi. Regularnie obserwujecie tam duże snappery, karity oraz gęste ławice karanks. Częste są spotkania z płaszczkami, a przy ścianach skalnych widoczne są liczne gąbki, osłonice i nagoskrzelne ślimaki. Jaskinie i tunele kryją kongery oraz ryby preferujące zacienione środowiska.

Istotną cechą Nowej Zelandii jest wysoki poziom endemizmu. Wiele ryb i bezkręgowców występuje wyłącznie w wodach otaczających ten kraj. Gatunki te są przystosowane do chłodniejszej wody i często osiągają większe rozmiary niż ich odpowiedniki z cieplejszych mórz. Z punktu widzenia nurka oznacza to częstsze obserwacje dużych, wolniej poruszających się osobników.

Na południu kraju, zwłaszcza w regionie Fiordland, środowisko podwodne wygląda zupełnie inaczej. Nurkując w Milford Sound, spotykacie czarne koralowce, gąbki i miękkie korale na głębokościach znacznie płytszych niż w innych częściach świata. Towarzyszą im rozgwiazdy, jeżowce oraz liczne gatunki bezkręgowców filtrujących. Widoczność bywa ograniczona, dlatego obserwacje koncentrują się na strukturach skalnych i organizmach przytwierdzonych do podłoża.

Ssaki morskie są kolejnym stałym elementem nowozelandzkiego nurkowania. W rejonie Kaikoura bardzo często spotykacie foki nowozelandzkie. Interakcje są naturalne i zależne od zachowania zwierząt – foki podpływają, krążą wokół nurków i obserwują ich z bliska. Oprócz nich możecie natknąć się na delfiny, choć pod wodą są one mniej przewidywalne niż foki.

W wodach Nowej Zelandii występują także rekiny, głównie gatunki niewielkie i nieszkodliwe, takie jak rekiny piaskowe czy koleniowate. Ich obecność jest normalnym elementem ekosystemu i rzadko wiąże się z bliskimi spotkaniami.

Podwodny świat Nowej Zelandii oferuje Wam intrygujące obserwacje biologiczne: lasy kelpowe jako baza ekosystemu, duże ryby w rezerwatach, unikatowe środowisko fiordów oraz regularny kontakt z ssakami morskimi. To nurkowanie dla osób zainteresowanych przyrodą i strukturą ekosystemów, a nie efektowną, kolorową rafą.

Najlepsze miejsca do nurkowania w Nowej Zelandii

Poor Knights Islands

Poor Knights Islands to bez wątpienia najważniejsza i najbardziej rozpoznawalna miejscówka nurkowa Nowej Zelandii. Archipelag znajduje się około 23 km od wschodniego wybrzeża Północnej Wyspy, na północ od miejscowości Tutukaka, i jest dostępny wyłącznie z łodzi. Cały obszar objęty jest ścisłą ochroną jako rezerwat morski, co ma ogromny wpływ na jakość nurkowań. Pod względem geologicznym Poor Knights Islands to pozostałości dawnego wulkanu. Pod wodą przekłada się to na strome ściany, łuki skalne, tunele, jaskinie i ogromne kawerny, które są wizytówką tego miejsca. Struktura dna jest bardzo zróżnicowana, dzięki czemu każde nurkowanie wygląda inaczej, nawet przy wielokrotnych wizytach.

Największą siłą Poor Knights Islands jest obfitość życia morskiego. Dzięki zakazowi połowów ryby są liczne i mało płochliwe. Regularnie spotykacie duże snappery, karity, karanksy oraz ławice blue maomao. W szczelinach skalnych kryją się langusty i ośmiornice, a ściany porośnięte są gąbkami, osłonicami i anemonami. To również jedno z najlepszych miejsc w kraju do obserwacji nagoskrzelnych ślimaków. Nurkowanie odbywa się głównie z łodzi, zazwyczaj w formie dwóch zejść podczas jednego dnia. Głębokości są zróżnicowane – od płytszych miejsc idealnych dla mniej doświadczonych nurków po głębsze ściany i jaskinie dla osób zaawansowanych. Prądy zazwyczaj są umiarkowane, ale w niektórych lokalizacjach mogą być odczuwalne, dlatego nurkuje się zgodnie z briefingiem przewodnika. Warunki termiczne są chłodne – standardem jest gruba pianka lub suchy skafander. Widoczność bywa bardzo dobra jak na Nową Zelandię, szczególnie przy spokojnym morzu, co pozwala w pełni docenić skalę formacji podwodnych.

A skąd taka nazwa? Ma zaskakująco przyziemne i historyczne pochodzenie, niezwiązane ani z zakonami rycerskimi, ani z lokalną przyrodą. Wyspy zostały tak nazwane przez Jamesa Cooka w 1769 roku. Podczas swojej podróży wokół Nowej Zelandii Cook uznał, że surowe, strome wyspy wyglądają niegościnnie i są zupełnie nieprzydatne do lądowania czy zaopatrzenia statku. Według relacji miały mu one przypominać „poor knights pudding” – bardzo tani i ciężki deser, którym w XVIII-wiecznej Anglii karmiono ubogich rycerzy lub żołnierzy. Określenie „poor knights” funkcjonowało w języku angielskim jako synonim czegoś taniego, prostego i mało atrakcyjnego, co dobrze oddawało pierwsze wrażenie Cooka. W jego oczach wyspy były jałowe, strome i pozbawione zasobów – zupełne przeciwieństwo tego, czym są dziś postrzegane przez nurków. Warto dodać, że nazwa ta nie ma nic wspólnego z lokalną kulturą Maorysów. Rdzenni mieszkańcy znali archipelag jako Tawhiti Rahi (większa wyspa) oraz Aorangi (mniejsza). Dla Maorysów był to teren zamieszkiwany sezonowo, wykorzystywany do połowów i zbierania żywności, a nie miejsce „biedne” czy bezużyteczne. Z perspektywy nurkowej nazwa Poor Knights Islands jest dziś wręcz ironiczna. To, co Cook uznał za nieatrakcyjne, okazało się jednym z najbogatszych ekosystemów morskich południowego Pacyfiku. Surowa linia brzegowa i brak osadnictwa umożliwiły zachowanie środowiska w niemal nienaruszonym stanie.

Wrak Rainbow Warrior

Wrak Rainbow Warrior to jedno z najbardziej znanych miejsc nurkowych Nowej Zelandii, łączące historię, symbolikę i dostępne nurkowanie rekreacyjne. Znajduje się w Matauri Bay, na północy Północnej Wyspy, niedaleko Kerikeri. Statek został celowo zatopiony w 1987 roku, aby stworzyć sztuczną rafę i miejsce pamięci. Pod względem nurkowym jest to wrak bardzo przyjazny i czytelny. Spoczywa na piaszczystym dnie na głębokości około 26 metrów, a jego górne partie zaczynają się już na 12–14 metrach, co czyni go dostępnym dla nurków o średnim poziomie zaawansowania. Kadłub leży stabilnie, w pozycji pionowej, dzięki czemu orientacja pod wodą jest prosta.

Wrak ma długość około 40 metrów i jest w dużej mierze otwarty. Możecie opływać go dookoła, zaglądać do pomieszczeń oraz eksplorować nadbudówki. Penetracja wnętrza jest możliwa, ale zalecana tylko dla nurków z doświadczeniem wrakowym i przy spokojnych warunkach. Wiele elementów celowo usunięto przed zatopieniem, aby zwiększyć bezpieczeństwo. Pod wodą Rainbow Warrior pełni funkcję sztucznej rafy. Na kadłubie i pokładach osiedliły się gąbki, osłonice i glony, a wrak przyciąga liczne ryby. W szczelinach można wypatrzyć kraby i węgorze, a większe ryby często krążą wokół konstrukcji. Nurkowanie odbywa się zazwyczaj z łodzi, choć przy bardzo dobrych warunkach możliwe są wejścia z brzegu. Prądy są zazwyczaj słabe, a widoczność dobra jak na standardy Nowej Zelandii, co czyni to miejsce idealnym na spokojne, dłuższe nurkowanie. Wrak Rainbow Warrior to nurkowanie bardziej poznawcze niż techniczne. Nie chodzi tu o głębokość czy ekstremalne warunki, lecz o połączenie historii, biologii i łatwej eksploracji. Jeśli interesują Was wraki o wyraźnym kontekście kulturowym i dobrej dostępności, to miejsce zdecydowanie warte uwzględnienia w planie nurkowym.

Goat Island Marine Reserve

Goat Island Marine Reserve znajduje się na wschodnim wybrzeżu Północnej Wyspy, około 90 km na północ od Auckland, w pobliżu miejscowości Leigh. Jest to najstarszy rezerwat morski w kraju, co doskonale widać w kondycji podwodnego życia. Pod względem charakteru Goat Island różni się wyraźnie od spektakularnych, łodziowych lokalizacji. To miejsce przeznaczone głównie do nurkowania z brzegu, co czyni je idealnym zarówno dla początkujących nurków, jak i osób chcących wykonać spokojne nurkowania treningowe. Wejście do wody jest łatwe, a trasy nurkowe prowadzą stopniowo od płytszych do głębszych partii dna.

Rezerwat charakteryzuje się skalisto-piaszczystym dnem, z licznymi głazami, niewielkimi ścianami i płytkimi rynnami. Głębokości są umiarkowane – większość nurkowań odbywa się w zakresie 5–18 metrów, co pozwala na długie czasy denne i komfortowe obserwacje. Prądy są zazwyczaj słabe, a warunki stosunkowo stabilne, choć widoczność bywa zmienna. Pod wodą spotykacie duże zagęszczenie ryb, które przyzwyczaiły się do obecności ludzi. Ryby bywają ciekawskie i podpływają bardzo blisko, co czyni Goat Island doskonałym miejscem do fotografii i nauki obserwacji zachowań zwierząt. W szczelinach skalnych kryją się ośmiornice, kraby i jeżowce, a na skałach widoczne są gąbki, glony i osłonice. Lasy kelpowe występują w płytszych partiach, tworząc naturalne schronienie dla młodych ryb. Nurkowanie w Goat Island wymaga dobrej kontroli pływalności, aby nie wzbudzać osadu na dnie. Ze względu na status rezerwatu obowiązuje całkowity zakaz dotykania, zbierania i dokarmiania organizmów morskich.

Goat Island Marine Reserve to miejsce, gdzie nurkujecie bez pośpiechu, koncentrując się na biologii i zachowaniu ryb. To idealna lokalizacja, by zobaczyć, jak wygląda zdrowy, chroniony ekosystem morski Nowej Zelandii z bardzo bliska.

Milford Sound

Milford Sound to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc nurkowych Nowej Zelandii, zupełnie odmienne od klasycznych lokalizacji morskich. Fiord znajduje się na południowo-zachodnim krańcu Wyspy Południowej, na terenie Fiordland National Park. To środowisko surowe, chłodne i bardzo specyficzne pod względem warunków nurkowych. Milford Sound charakteryzuje się unikatową strukturą warstw wody. Ogromne ilości opadów spływają z otaczających fiord stromych zboczy, tworząc przy powierzchni kilkumetrową warstwę słodkiej, ciemnej wody. Ogranicza ona dostęp światła do głębszych partii, co ma kluczowy wpływ na życie podwodne. Dzięki temu organizmy typowe dla dużych głębokości występują tu znacznie płycej niż gdziekolwiek indziej na świecie. Największą atrakcją nurkową są czarne koralowce, które możecie obserwować już na głębokości około 15–20 metrów. Towarzyszą im gąbki, miękkie korale, osłonice oraz liczne bezkręgowce filtrujące. Fauna ruchoma jest mniej liczna niż na północy kraju, ale spotykacie tu rozgwiazdy, jeżowce, kraby i ryby przystosowane do słabego oświetlenia. Nurkowanie w Milford Sound jest technicznie wymagające, mimo niewielkich głębokości. Widoczność bywa ograniczona, światło szybko zanika, a temperatura wody jest niska przez cały rok. Standardem jest użycie suchego skafandra, a latarka nurkowa jest niezbędnym elementem wyposażenia nawet w ciągu dnia. Zejścia odbywają się zazwyczaj z łodzi, zawsze z lokalnym operatorem i po bardzo szczegółowym briefingu. Trasy nurkowe są prowadzone wzdłuż stromych ścian fiordu, a nurkowanie ma charakter spokojnej, kontrolowanej eksploracji.

Milford Sound nie oferuje spektakularnych ławic ryb ani dużych drapieżników. To nurkowanie dla Was, jeśli interesuje Was unikatowa biologia, adaptacje organizmów i ekstremalne środowiska, a nie klasyczne „widowiskowe” nurkowania.

Z Północy na Południe

Nowa Zelandia | Auckland, Matamata, Rotorua, Christchurch, Mt. Cook, Wanaka, Queenstown, Milford Sound, Franz Josef, Punakaiki, Greymounth, Kaikoura

Wrak Mikhail Lermontov

Wrak Mikhail Lermontov znajduje się w Marlborough Sounds, w pobliżu Port Gore, na północno-wschodnim krańcu Wyspy Południowej. Statek pasażerski o długości ponad 170 metrów zatonął w 1986 roku i dziś spoczywa na piaszczysto-mulistym dnie cieśniny. Pod względem nurkowym jest to duży, głęboki i złożony wrak, przeznaczony wyłącznie dla doświadczonych nurków. Najpłytsze partie konstrukcji zaczynają się na głębokości około 12–15 metrów, natomiast dno znajduje się na około 36–38 metrach. Wrak leży na boku, co utrudnia orientację przestrzenną i wymaga bardzo dobrej kontroli pływalności.

Mikhail Lermontov zachował się w wyjątkowo dobrym stanie. Możecie rozpoznać całe pokłady, korytarze, kabiny pasażerskie, schody oraz elementy wyposażenia. Wiele przestrzeni jest dostępnych do penetracji, jednak nurkowanie wewnątrz wraku wymaga odpowiednich uprawnień, doświadczenia i użycia kołowrotków oraz redundancji gazowej. Dla nurków rekreacyjnych standardem jest eksploracja zewnętrzna. Wrak stał się sztuczną rafą. Na kadłubie i nadbudówkach osiedliły się gąbki, osłonice i miękkie korale. Regularnie spotykacie duże ryby, takie jak dorsze, okonie głębinowe i snappery. W zacienionych miejscach kryją się kongery i langusty, a nad wrakiem często krążą ławice ryb. Nurkowanie odbywa się wyłącznie z łodzi, najczęściej w formie nurkowań dekompresyjnych lub na granicy bezdekompresyjnej. Prądy bywają umiarkowane, a widoczność zmienna, dlatego planowanie gazu i czasu jest kluczowe. Ze względu na głębokość i temperaturę wody standardem jest suchy skafander.

Wrak Mikhail Lermontov to nurkowanie dla Was, jeśli szukacie prawdziwego wyzwania, dużej skali i historii zamkniętej w stalowej konstrukcji. To jedno z najbardziej wymagających, ale i najbardziej satysfakcjonujących nurkowań wrakowych na południowym Pacyfiku.

Wrak HMNZS Canterbury

Wrak HMNZS Canterbury to jedno z najlepiej przygotowanych miejsc nurkowych typu wreck dive w Nowej Zelandii. Okręt Nowozelandzkiej Marynarki Wojennej został celowo zatopiony w 2007 roku jako sztuczna rafa i obiekt nurkowy. Wrak znajduje się w Bay of Islands, niedaleko miejscowości Deep Water Cove, na północ od Północnej Wyspy. Pod względem nurkowym HMNZS Canterbury wyróżnia się doskonałym przygotowaniem do eksploracji. Przed zatopieniem usunięto paliwo, instalacje i elementy niebezpieczne, a wiele przejść i otworów zostało specjalnie przystosowanych dla nurków. Okręt spoczywa w pozycji pionowej, co znacznie ułatwia orientację pod wodą i planowanie trasy nurkowania.

Najpłytsze partie wraku zaczynają się na głębokości około 12–15 metrów, natomiast dno znajduje się na około 28–30 metrach. Dzięki temu miejsce jest dostępne zarówno dla nurków rekreacyjnych z odpowiednim doświadczeniem, jak i dla bardziej zaawansowanych, którzy chcą eksplorować głębsze partie konstrukcji. Penetracja wnętrza jest możliwa, ale zalecana głównie osobom przeszkolonym w nurkowaniu wrakowym. Wrak bardzo szybko stał się sztuczną rafą. Na kadłubie osiedliły się gąbki, osłonice i glony, a konstrukcja przyciąga liczne ryby. W zakamarkach można wypatrzyć węgorze i kraby, a większe drapieżniki często patrolują okolice wraku. Nurkowanie odbywa się z łodzi, zazwyczaj jako jedno lub dwa zejścia podczas wyprawy. Prądy są zwykle umiarkowane, a widoczność dobra jak na warunki Nowej Zelandii, co czyni HMNZS Canterbury popularnym miejscem szkoleniowym dla nurków zaawansowanych.

Wrak HMNZS Canterbury to nurkowanie czytelne, bezpieczne i bardzo strukturalne. Jeśli interesują Was wraki przygotowane specjalnie z myślą o nurkach, z dobrą dostępnością i bogatym życiem morskim, to jedno z najlepszych miejsc tego typu w kraju.

Wrak HMNZS Tui

Wrak HMNZS Tui to jedno z najbardziej dostępnych i przyjaznych miejsc nurkowych typu wreck dive w Nowej Zelandii. Znajduje się w Bay of Islands, niedaleko Russell, na północy Północnej Wyspy. Okręt Nowozelandzkiej Marynarki Wojennej został celowo zatopiony w 1999 roku, aby stworzyć sztuczną rafę oraz obiekt szkoleniowy dla nurków. HMNZS Tui był niewielkim okrętem patrolowym, co wyraźnie wpływa na charakter nurkowania. Wrak spoczywa w pozycji pionowej na piaszczystym dnie, a jego długość wynosi około 30 metrów. Najpłytsze partie konstrukcji znajdują się na głębokości około 6–8 metrów, a dno na 20–22 metrach, dzięki czemu jest to miejsce dostępne także dla nurków początkujących oraz idealne na pierwsze doświadczenia z nurkowaniem wrakowym. Przed zatopieniem okręt został dokładnie przygotowany – usunięto instalacje, elementy niebezpieczne i paliwo, a wiele otworów poszerzono, by poprawić bezpieczeństwo. Możecie swobodnie opływać cały wrak, zaglądać do nadbudówek i maszynowni. Penetracja wnętrza jest możliwa, ale mimo łatwego układu nadal zalecana jest dobra pływalność i doświadczenie. Wrak szybko stał się sztuczną rafą. Kadłub porastają gąbki, glony i osłonice, a konstrukcja przyciąga liczne ryby. W zakamarkach często kryją się kraby, węgorze i małe drapieżniki, a większe ryby patrolują okolice wraku. Nurkowanie odbywa się z łodzi, zazwyczaj jako jedno lub dwa zejścia. Prądy są zwykle słabe, a widoczność dobra, co czyni HMNZS Tui popularnym miejscem szkoleniowym. Ze względu na umiarkowaną głębokość możecie liczyć na długi czas denny i spokojną eksplorację.

Wrak HMNZS Tui to idealna lokalizacja, jeśli chcecie połączyć łatwe nurkowanie, dobrą widoczność i kontakt z życiem morskim, bez presji dużej głębokości czy trudnych warunków. To jeden z najlepszych wraków w Nowej Zelandii na rozpoczęcie przygody z nurkowaniem wrakowym.

Mercury Islands

Mercury Islands to archipelag położony u wschodnich wybrzeży Północnej Wyspy, na wysokości półwyspu Coromandel. Wyspy znajdują się kilka–kilkanaście kilometrów od lądu i są dostępne wyłącznie z łodzi, co sprawia, że nurkowanie ma tu wyraźnie bardziej ekspedycyjny, mniej turystyczny charakter niż w popularniejszych lokalizacjach. Pod względem geologicznym Mercury Islands tworzą skaliste wyspy wulkaniczne z bardzo urozmaiconą linią brzegową. Pod wodą przekłada się to na strome ściany, płyty skalne, szczeliny, niewielkie jaskinie i rozległe bloki skalne opadające na piaszczyste dno. Struktura terenu jest jednym z największych atutów tego miejsca i zapewnia dużą różnorodność tras nurkowych. Dominującym środowiskiem są lasy kelpowe, które miejscami tworzą gęste, kilkumetrowe formacje. Wśród nich regularnie spotykacie snappery, blue maomao, wargaczowate oraz czarniaki. W szczelinach skalnych kryją się langusty, kraby i ośmiornice, a przy ścianach często możecie zaobserwować płaszczki. W rejonach bardziej odsłoniętych na prądy pojawiają się większe ryby pelagiczne, w tym karity.

Mercury Islands są cenione za naturalność i brak presji turystycznej. Fauna jest mniej przyzwyczajona do nurków niż w rezerwatach przybrzeżnych, co sprawia, że obserwacje wymagają spokojnego, nienachalnego pływania. Widoczność bywa bardzo dobra, szczególnie przy stabilnych warunkach morskich, ale może się szybko zmieniać wraz z falowaniem i prądami. Nurkowanie odbywa się z łodzi, najczęściej w formie dwóch zejść podczas dnia. Głębokości są zróżnicowane – od płytszych miejsc odpowiednich dla średnio zaawansowanych nurków po głębsze ściany dla bardziej doświadczonych. Prądy bywają umiarkowane, dlatego planowanie nurkowania i trzymanie się briefingu jest kluczowe.

Mercury Islands to miejsce dla Was, jeśli szukacie dzikiego, surowego nurkowania, opartego na strukturze dna i naturalnym zachowaniu zwierząt. To doskonała alternatywa dla bardziej znanych lokalizacji, oferująca poczucie prawdziwej eksploracji nowozelandzkich wód.

Kaikoura

Kaikoura to jedno z najbardziej nietypowych miejsc nurkowych Nowej Zelandii, gdzie nurkujecie dosłownie na styku wybrzeża i głębokiego oceanu. Miasteczko leży na wschodnim wybrzeżu Wyspy Południowej, a jego wyjątkowość wynika z faktu, że podwodny kanion oceaniczny podchodzi tu bardzo blisko lądu. Ma to ogromny wpływ na życie morskie i charakter nurkowań. Pod względem środowiska Kaikoura różni się od północnych rejonów kraju. Dominują tu skaliste rafy przybrzeżne, głazy porośnięte glonami oraz fragmenty dna opadające w kierunku głębszej wody. Dzięki bliskości kanionu woda jest bogata w składniki odżywcze, co przekłada się na dużą aktywność zwierząt, choć widoczność bywa zmienna.

Najbardziej charakterystycznym elementem nurkowania w Kaikourze są foki nowozelandzkie. Spotkania z nimi są bardzo częste i całkowicie naturalne. Foki podpływają same, krążą wokół nurków, nurkują obok i obserwują Was z bliska. To jedno z niewielu miejsc w kraju, gdzie kontakt z ssakami morskimi jest tak regularny i nieinscenizowany. Pod wodą spotykacie także liczne ryby przybrzeżne, kraby, jeżowce, rozgwiazdy oraz ośmiornice. W szczelinach skalnych kryją się kongery, a na bardziej odsłoniętych fragmentach rafy pojawiają się większe ryby patrolujące rejon. Lasy kelpowe występują płycej i pełnią funkcję schronienia dla młodych osobników. Nurkowanie w Kaikourze odbywa się głównie z brzegu, co wyróżnia to miejsce na tle wielu innych lokalizacji Nowej Zelandii. Wejścia do wody prowadzą przez skaliste odcinki wybrzeża, dlatego dobra kontrola pływalności i ostrożność przy falowaniu są bardzo ważne. Głębokości są umiarkowane, zwykle do 18–20 metrów, ale warunki mogą się szybko zmieniać wraz z pogodą.

Kaikoura to nurkowanie surowe i dynamiczne, nastawione na obserwację zachowań zwierząt, a nie na spektakularne formacje. Jeśli cenicie autentyczność, kontakt z dziką fauną i nurkowania blisko brzegu, to jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc nurkowych Nowej Zelandii.

White Island/Whakaari

White Island/Whakaari to jedno z najbardziej ekstremalnych i nietypowych miejsc nurkowych Nowej Zelandii. Wyspa znajduje się około 50 km od wybrzeża Bay of Plenty, na północ od Whakatane, i jest najbardziej aktywnym wulkanem kraju. Nurkowanie w tym rejonie odbywa się wyłącznie z łodzi i ma charakter wyraźnie ekspedycyjny. karityPod względem geologicznym White Island to szczyt podwodnego wulkanu, którego ogromna część znajduje się pod powierzchnią oceanu. Pod wodą spotykacie strome, surowe ściany, osuwiska wulkanicznego rumoszu, półki skalne oraz szczeliny powstałe w wyniku aktywności sejsmicznej. Dno ma ciemną, niemal księżycową kolorystykę, zupełnie inną niż w kelpowych rejonach kraju.

Największą cechą charakterystyczną tego miejsca jest bogate życie pelagiczne. Dzięki głębokiej wodzie i silnym prądom możecie spotkać karity, duże ławice karanksów, barrakudy oraz rekiny – głównie gatunki nieszkodliwe, patrolujące okolice wyspy. Przy ścianach skalnych widoczne są gąbki, osłonice i organizmy filtrujące, które dobrze radzą sobie w dynamicznych warunkach. Nurkowanie wokół White Island jest technicznie wymagające. Prądy bywają silne i zmienne, a zejścia często mają charakter nurkowań dryfowych. Głębokości szybko rosną, dlatego bardzo ważne jest trzymanie się zaplanowanej trasy i kontroli pływalności. To miejsce przeznaczone głównie dla doświadczonych nurków, komfortowo czujących się w otwartym oceanie. Warunki termiczne są chłodne, a widoczność zależna od stanu morza – bywa bardzo dobra, ale potrafi się gwałtownie pogorszyć. Nurkowania odbywają się wyłącznie z lokalnymi operatorami, którzy monitorują aktywność wulkanu i warunki pogodowe.

White Island/Whakaari to nurkowanie surowe i dynamiczne. Jeśli interesuje Was połączenie geologii, otwartego oceanu i dużych ryb, to jedno z najbardziej unikatowych doświadczeń nurkowych w Nowej Zelandii – dalekie od turystycznej łatwości, bliskie prawdziwej eksploracji.

Stewart Island/Rakiura

Stewart Island/Rakiura to najbardziej na południe wysunięty region nurkowy Nowej Zelandii i jednocześnie jeden z najmniej eksplorowanych. Wyspa leży około 30 km na południe od Wyspy Południowej i oddzielona jest od niej cieśniną Foveaux Strait. Ze względu na położenie i surowy klimat nurkowanie ma tu charakter ekspedycyjny i niszowy. Pod względem środowiska Stewart Island wyróżnia się chłodnymi, czystymi wodami oraz bardzo dobrze zachowanymi ekosystemami. Brak dużych miast i niewielka presja turystyczna sprawiają, że podwodne środowisko jest niemal nienaruszone. Dominują tu skaliste rafy, rozległe głazy oraz gęste lasy kelpowe, które są jednymi z najlepiej rozwiniętych w kraju.

Pod wodą spotykacie liczne gatunki ryb południowych, w tym dorsze, wargaczowate i ryby maślane. W szczelinach skalnych kryją się langusty, kraby i ośmiornice, a dno porastają gąbki i osłonice. Region ten jest również znany z obecności dużych ślimaków paua (abalone) oraz bogatego życia bezkręgowców. Przy sprzyjających warunkach możecie natknąć się na płaszczki i większe ryby patrolujące obrzeża raf. Nurkowanie w rejonie Stewart Island odbywa się zarówno z łodzi, jak i w niektórych miejscach z brzegu, choć wejścia bywają trudne ze względu na skaliste wybrzeże. Głębokości są zróżnicowane, zazwyczaj od 10 do 25 metrów, ale warunki mogą się szybko zmieniać. Prądy, chłodna woda i zmienna widoczność wymagają dobrego przygotowania i doświadczenia. Standardem jest gruba pianka lub suchy skafander, a planowanie nurkowania musi uwzględniać ograniczoną infrastrukturę i pogodę. Nurkuje się spokojnie, blisko dna i struktur, koncentrując się na obserwacji detali.

Stewart Island to nurkowanie dla Was, jeśli szukacie autentycznego, surowego kontaktu z naturą, z dala od popularnych tras. To jedno z tych miejsc, gdzie nurkowanie staje się prawdziwą eksploracją południowych wód Nowej Zelandii.

Taputeranga Marine Reserve

Taputeranga Marine Reserve to najbardziej znany rezerwat morski w rejonie Wellington i jedno z ciekawszych miejsc do nurkowania z brzegu w centralnej Nowej Zelandii. Rezerwat znajduje się na południowym wybrzeżu stolicy, w rejonie Owhiro Bay i Red Rocks, gdzie wody Morza Tasmana spotykają się z Cieśniną Cooka. To położenie silnie wpływa na warunki nurkowe. Taputeranga charakteryzuje się skalisto-wulkanicznym dnem, z dużymi głazami, półkami skalnymi, szczelinami i stromymi spadkami. Pod wodą dominuje surowa struktura terenu, bez piaszczystych równin typowych dla spokojniejszych zatok. Jest to środowisko dynamiczne, w którym kluczową rolę odgrywają prądy i falowanie. Najbardziej rozpoznawalnym elementem podwodnego krajobrazu są lasy kelpowe, które porastają płytsze partie rafy. Dzięki statusowi rezerwatu ryby są liczniejsze i mniej płochliwe niż poza obszarem chronionym. W szczelinach skalnych można wypatrzyć ośmiornice, kraby, jeżowce i rozgwiazdy, a na skałach gąbki i osłonice.

Taputeranga nie jest miejscem „spektakularnym” w klasycznym sensie – nie ma tu dużych ławic ani jaskiń – ale oferuje bardzo dobrą obserwację lokalnych ekosystemów przybrzeżnych. To doskonałe miejsce do fotografii makro i nauki rozpoznawania gatunków charakterystycznych dla chłodnych wód Nowej Zelandii. Nurkowanie odbywa się wyłącznie z brzegu. Wejścia prowadzą przez kamieniste plaże, dlatego dobra kontrola pływalności i ostrożność przy falowaniu są niezbędne. Głębokości są umiarkowane, zwykle 5–20 metrów, ale prądy potrafią być silne, zwłaszcza przy zmianach pływów.

Taputeranga Marine Reserve to nurkowanie techniczne pod względem warunków, ale biologicznie bardzo wartościowe. Jeśli interesuje Was nurkowanie blisko miasta, w naturalnym i dobrze chronionym środowisku, to jedno z najlepszych miejsc w regionie Wellington.

Aramoana Mole

Aramoana Mole to jedno z najbardziej charakterystycznych i wymagających miejsc nurkowych południowej Nowej Zelandii. Znajduje się na północnym wejściu do Otago Harbour, w pobliżu Dunedin, i jest sztucznym falochronem (mole) zbudowanym w celu ochrony portu. Z nurkowego punktu widzenia to miejsce bardzo specyficzne, cenione głównie przez doświadczonych nurków. Aramoana Mole charakteryzuje się stromo opadającą konstrukcją z ogromnych bloków skalnych, które pod wodą tworzą labirynt szczelin, półek i nawieszeń. Dno szybko opada – już kilka metrów od brzegu głębokość wyraźnie rośnie, co nadaje nurkowaniom bardziej techniczny charakter niż w klasycznych lokalizacjach przybrzeżnych.

Największym atutem tego miejsca jest różnorodność życia morskiego, szczególnie jeśli chodzi o bezkręgowce. Skały porośnięte są gąbkami, osłonicami, miękkimi koralami i glonami. W szczelinach spotkacie ośmiornice, kongery, kraby i langusty. Bardzo często zaobserwujecie też rozgwiazdy, nagoskrzelne ślimaki oraz liczne gatunki ryb przydennych, takie jak dorsze czy wargaczowate. Aramoana Mole bywa także miejscem spotkań z większymi zwierzętami, w tym płaszczkami i fokami nowozelandzkimi, które pojawiają się szczególnie przy spokojniejszych warunkach. Widoczność jest zmienna i silnie zależna od pływów oraz warunków pogodowych. Nurkowanie odbywa się z brzegu, ale wymaga bardzo dobrego planowania. Kluczowe znaczenie ma moment wejścia do wody – nurkuje się niemal wyłącznie przy słabym prądzie lub w okolicach zmiany pływu. Prądy przy wejściu do portu potrafią być bardzo silne i nieprzewidywalne, dlatego miejsce to nie jest polecane początkującym. Głębokości sięgają 25–30 metrów, a zimna woda sprawia, że standardem jest gruba pianka lub suchy skafander. Aramoana Mole to nurkowanie techniczne, wymagające i lokalne – idealne dla Was, jeśli macie doświadczenie w chłodnych wodach i szukacie miejsca, gdzie kluczowe są planowanie, precyzja i znajomość warunków, a nie łatwa rekreacja.

Great Barrier Island

Great Barrier Island, znana również jako Aotea, to jedna z najbardziej dzikich i najmniej zurbanizowanych wysp północnej Nowej Zelandii. Leży na zewnętrznej granicy Hauraki Gulf, około 90 km na północny wschód od Auckland, i stanowi naturalną barierę oddzielającą spokojniejsze wody zatoki od otwartego Pacyfiku. To położenie bezpośrednio wpływa na charakter nurkowań. Pod wodą dominują skaliste rafy, pionowe ściany i rozległe płyty skalne, często porośnięte gęstymi lasami kelpu. Struktura dna jest zróżnicowana, a brak intensywnej presji turystycznej sprawia, że środowisko zachowało bardzo naturalny charakter. Widoczność bywa bardzo dobra, szczególnie po stronie wschodniej wyspy, otwartej na ocean.

Fauna morska jest typowa dla północnej Nowej Zelandii, ale często występuje tu w większych skupiskach. Regularnie spotykacie snappery, karanksy, blue maomao oraz wargaczowate. W szczelinach skalnych kryją się langusty, ośmiornice i kraby, a przy bardziej odsłoniętych rafach pojawiają się większe ryby pelagiczne, w tym karity. Lasy kelpowe pełnią kluczową rolę jako schronienie dla młodych ryb i bezkręgowców. Nurkowanie wokół Great Barrier Island ma ekspedycyjny charakter. Dostęp do wielu miejsc jest możliwy tylko z łodzi, a infrastruktura nurkowa na wyspie jest ograniczona. Nurkowania z brzegu są możliwe, ale często wymagają długiego podejścia i dobrej oceny warunków falowania. Głębokości są zróżnicowane, zwykle 10–30 metrów, a prądy mogą być umiarkowane, szczególnie po oceanicznej stronie wyspy. Warunki potrafią zmieniać się szybko, dlatego planowanie i elastyczność są kluczowe. Ze względu na chłodną wodę standardem jest gruba pianka lub suchy skafander.

Great Barrier Island to nurkowanie dla Was, jeśli szukacie autentycznego kontaktu z naturą, z dala od popularnych centrów nurkowych. To miejsce, gdzie nurkowanie wymaga samodzielności i doświadczenia, ale w zamian oferuje jedne z najbardziej naturalnych i nieprzefiltrowanych podwodnych krajobrazów Nowej Zelandii.

Nurkowanie w Nowej Zelandii to propozycja dla tych z Was, którzy szukają czegoś więcej niż łatwych, przewidywalnych zanurzeń. To kierunek wymagający, ale niezwykle autentyczny – oparty na surowej przyrodzie, dobrze chronionych ekosystemach i dużej różnorodności środowisk. Od kelpowych raf i fiordów, przez wraki o historycznym znaczeniu, po dzikie wyspy i rezerwaty morskie – każde nurkowanie ma tu własny charakter. Jeśli cenicie jakość doświadczenia, spokój i prawdziwy kontakt z oceanem, Nowa Zelandia zdecydowanie zasługuje na miejsce w Waszych nurkowych planach.